Vandaag ben ik Alice

Alice leidt tot haar 12de levensjaar een schijnbaar heel bevoorrecht leventje als het dochtertje van een rijke modelfamilie in de Midlands.  Haar vader is advocaat, speelt golf ,koopt ieder jaar het laatste model auto  en werkt geregeld in de tuin.  Alice heeft ook een knappe, sportieve moeder die iedere dag in haar lichtblauw autootje naar kantoor vertrekt, een vier jaar oudere lieve broer, een eigen kamer, poppenhuis, knuffels…  En ze heeft een oma die lijkt op de grootmoeder van Roodkapje en een opa waar ze heel veel van houdt en deze liefde is wederzijds. (“onvoorwaardelijke, zuivere liefde van zielsgenoten”)

Het enige storende element is dat haar ouders wel eens ruziën, waarbij mama dan met slaande deur vertrekt en Alice opgesloten wordt zonder eten.  Maar alles wordt weer normaal van zodra mama terug is.  Als ze van school komt, maakt Alice eerst haar huistaken en dan kookt ze maaltijden voor vader, moeder en broer die allemaal op een ander uur eten.  De familie eet zelden samen.  In het gezin worden persoonlijke onderwerpen uit de weg gegaan, maar dat is zo in de meeste Engelse families.  Toch heeft Alice het gevoel dat ze allemaal personages zijn in een televisiesoap.   Ze heeft nare dromen over spinnen die haar kriebelen.  Een andere droom gaat over een man die haar kamer binnenkomt en met een aansteker haar tenen verhit.
Op haar 12de gaat ze met school op een boottocht naar Israël, doorheen de Middelalndse Zee…  Als ze 13 is, krijgt ze anorexia en algauw weegt ze nog slechts 38 kilo.  Ze gaat overdadig veel lopen.  Op school haalt ze uitstekende resultaten.  Als ze 14 is, drinkt ze alcohol “om zich te verdoven”.  Haar grootvader sterft.  Ze begint stemmen te horen in haar hoofd.  Als ze 16 is, heeft ze een droom waarin ze ziet dat het haar vader is die haar misbruikt.  Al sedert ze drie jaar oud was.  Meer en meer herinneringen duiken op - herinneringen aan een “kasteel” waarin pedofielen met kinderen “bezig” zijn en een vriend van haar vader die het blijkbaar normaal vindt dat hij haar borsten mag strelen. Het aantal stemmen neemt toe.  Er is een professor die oreert; Billy met zijn speelgoedpistool en Smarties; Samuel, 8 jaar oud, die altijd maar huilt; Kato, een boze jongen van 16, Shirley die 14 is en zich overgeeft aan drank en uithongering; Eliza, het duivelskind; Alice 2 die er heel laat bijkomt, Lucy…..

Behalve de professor zijn het allemaal kinderen.  Ze spreken haar toe, geven “verslag”, vernederen, de hele tijd door ratelen en tateren ze venijnig, ze dreigen, en ze zetten Alice ertoe aan om zich van kant maken.  Soms speelt/is Alice één van haar alter ego’s en van wat ze dan doet heeft ze daarna geen weet meer.  Prozac, Termozepan, drugs, psychiaters, zelfverminking, schizofrenie, opnames in het “gekkenhuis”, hypnotherapie, Multiple Personality Disorder (MPD), … passeren de revue.  ZE krijgt uiteindelijk toch een vriendin aan wie ze alles vertelt en daarna vertelt ze het ook aan haar moeder. Er komt een confrontatie met haar vader, daarop volgt een aangifte bij de politie, een eis tot schadeloosstelling, …

Dit boek brengt een ongewoon maar toch zeer herkenbaar relaas.  Het is neergeschreven door “ghost writer” Clifford Thurlow en het draagt inderdaad de sporen van iemand die van de “auteur” een lang, verwarrend therapeutisch verhaal te horen krijgt dat hij dan moet ordenen en in een vorm gieten - wat hem helaas niet helemaal gelukt is. Stevig ingekort was het veel leesbaarder geweest voor de doorsnee lezer.  Waarschijnlijk is het wel geschreven in een formaat dat vandaag aangewezen is voor mensen in de psychiatrische wereld, onderzoekers, mensen geconfronteerd met incest, kindmisbruik, verdringing, schizofrenie, MPD in hun beroeps-, familie- of kennissenkring.

V De Raeymaeker