Je laatste foto

Alain Neigel is een verwoed fotograaf.  Hij schiet ontelbare foto’s van “M”, zijn grote liefde, van wie hij weet dat ze gaat sterven.  Als ze dan sterft, steekt hij zijn fototoestel weg en beslist nooit nog een foto te nemen.

Nu is hij 55.  Hij heeft een vol leven (werken, reizen, vrijen, eten, drinken, geld verdienen…) geleid om te kunnen vergeten.  Met zijn laatste verovering, Clara, gaat hij op reis naar Rome.  Daar lukt het Klara om Alain er toe te brengen toch foto’s van haar te nemen op verschillende klassieke toeristische sites. Dan komt er een man (“Eros”) met een beige jas op hen af en biedt aan een foto van hen beide samen te maken.  Nadien zegt hij zeer nadrukkelijk aan Alain dat hij nog maar één enkele foto meer kan nemen.  Het klinkt  als een verwittiging, bijna een doodsvonnis.  Alain besluit de man op te zoeken en nog enkele dagen in Rome te blijven, terwijl Clara vertrekt.

Eros heeft buiten Alain nog andere mensen verzameld die nog één enkele laatste foto kunnen nemen.  Hij vertrekt met hen op een almaar vreemderr tocht: langs een hotel, door een verlaten landschap, naar een kasteel, op een cruise, een mistige schemerwereld, een eiland, een Arabisch dorp met rare Felliniachtige personages…
Laurent Graff vertelt zijn relaas in korte, feitelijke zinnen die zeer “echt” aandoen.  Toch laat hij vermoeden dat er onder die echte wereld een heel andere schuilgaat, die onheilspellend, dreigend is en waaruit zeker moet blijken dat er iets onafwendbaars gebeuren gaat.  Zal Alain zijn laatste foto nemen?  Wat zal daar dan op staan?  En wat gebeurt er dan met hem?  Kan je zomaar het beeld verkiezen boven het leven?  Wie is die naakte vrouw op een oude affiche?

De schrijver is een meester in het fijn bespelen van de snaren van zijn verhaal.  Hij laat de lezer tot op het laatste ogenblik gissen, in het ongewisse, en neemt deze eigenlijk bij de neus.

V De Raeymaeker