Paardejam

Een achtste druk, waarschijnlijk in het kielzog van de P.C. Hooftprijs, waarmee Charlotte Mutsaers dit jaar bekroond werd.  Dit is geen roman maar een essaybundel, een genre dat de schrijfster goed past want ze is duidelijk niet iemand die zich aan een strakke gedachtenlijn of een stevige structuur kan houden.  Grasduinen, zich verdiepen in de thema’s waarvoor ze zich interesseert, zich verbazen over de dingen waar ze in haar leven tegenaan loopt of spelevaren met ideetjes die haar tijdens het schrijven invallen, ligt haar beter.

Een jonge hond die rondtolt in het stadspark van het leven, dus.  Natuurlijk zal ze schrijven over dieren, (ze leeft samen met “haar hond en haar man” en stond voor de verkiezingen op de lijst van de “partij van de dieren”) over het schrijven zelf, over woord en tekst, over (toch overwegend beeldende) kunst  - ze was eerst schilder en werd pas schrijfster op haar veertigste - verder over schrijvers, waarover ze bij iedere bundeling essays geestdriftig weer nieuwe ontdekkingen toevoegt.  Zo krijgen Maurice Gilliams, de onvolprezen Francis Ponge, Ierse sprookjes en de La Fontaine hier een voorkeursbehandeling.

Dit is een boek van veel weetjes en kleine ontdekkingen. Soms is het enthousiasme van de schrijfster niet overdreven…  Maar Charlotte Mutsaers schrijft geen doorwerkte literaire of journalistieke teksten maar eerder ‘praatstukjes’ (in de trant van: “Dat brengt mij bij de volgende vraag”;Simone Signoret wees er al op…”; “Waarom vertel ik dit?”) waarbij de onderwerpen wel interessant zijn maar waarbij ze iedere gedachtengang ofwel opsplitst in uiteindelijk onbelangrijke takjes of ze tot het uiterste uitmelkt.

V De Raeymaeker