Als het ware

Deze bundel is de dertiende gedichtenbundel van Hans Tentije, die daarmee al 35 jaar de dichtkunst beoefent, iemand die in de meeste bekende poëziebundelingen voorkomt en enkele prijzen won.  Een man dus die zijn metier kent.

“Als het ware” getuigt daar inderdaad van:
Schichtige schetsen in gejaagd ritme, een onverbiddelijke woordenstroom, een beelden- en gedachten molen, geboetseerde woordtorens, epische beschrijvingen, lange ademende zinnen, proza dat poëtisch is in gekleurd, geladen, vol volume en vorm, onstuimigheid, verbazing, gelatenheid soms.  Ook ontdekking, besef van in “het bestaande” rond te lopen en er zich een vreemde te weten, verlangen, aftasten, klankatmosferisch geladen met het “weinige en het zielsvele”, sterke schilderijen met grove, rake toets geschilderd door een vakman en met exclusief Tentije karakter die er zichzelf – of zijn wezen, gedachten, karakter, reacties,gebaren - met meeslepende vaart en zekere borstelstreek in uitleeft.
Je kan er bewonderend in lezen, zoals je naar een expressionistisch (maar toch 17e eeuws) schilderij zou kunnen kijken, vooral als je dan merkt hoe het niet “zo maar” vanuit aandrang en intuïtie ontstane gedichten zijn.  Als je dan bijvoorbeeld voor de proef de negen “Venetiaanse passages” wat nauwer gaat bekijken, merk je dat deze bestaan uit distichons, dat uiterste zorg is besteed aan het getrouw oproepen van “het” Venetië, maar ook zie je het ragfijne, ongeziene, het sierlijke smeedwerk dat deze gedichten “maakt.”

En dan sluit je het boekje en je blijft door de stroom meegesleurd enigszins overdonderd achter, want het was fraai, knap.  Je hebt gelezen wat een vakman virtuoos voor je goochelde, het was bewonderenswaardig.  Maar uiteindelijk werd je niet geraakt!  Je komt uit een tentoonstelling met technisch zeer overtuigende schilderijen en wat overblijft, is enkel de bewondering die je hebt voor de kunde van de schilder.  Zo ervoer ik het.  En eigenlijk sta je daar dan min of meer met lege handen…

V. De Raeymaeker