Stil Alarm

Deze tweede bundel van dichter-voortdrachtkunstenaar K. P. Hesselink bevat een veertigtal gedichten, onderverdeeld in vier “hoofdstukken.”  Een intrigerende bundel.

Het zijn observaties van soms minutieuze verschijnselen en gebeurtenissen, momentopnames, jeugdherinneringen, verlies van wat nu het verleden is, verlangen naar het ontwaken in de werkelijkheid en er toch bang van zijn omdat hij ze niet kan vatten, krachtloosheid, afstand tussen twee mensen/geliefden, ingehouden paniek, soms een vreemd opzettelijk fantasiespel, eigen belevenissen maar alsof ze geobserveerd worden door een ander.  De dichter voelt zich van zichzelf vervreemd, kropt onvrede en boosheid op met de wereld en de feiten die van geen belang zijn maar toch “zijn”

Vooral het flinterdun scherm tussen de dichter die probeert met gewone, begrijpelijke woorden de dingen die hij opmerkte, zag of observeerde, zo tastbaar mogelijk te maken en zijn volle aanwezigheid in zijn gedichten, is erg opvallend: net of hij zichzelf keurig buiten schot houdt, die zekere afstand nodig heeft.

Of is het gewoon zijn streven om poëzie te schrijven met “spreektaal” die hem belet zich met gecondenseerde, samengeperste, gebalde, dus poëtische zeggingskracht te ontwikkelen, nodig om die vervreemding met zichzelf en de leegte in zijn poëzie te overwinnen? (“Ik wilde mezelf afschudden” - ”Je armen klemden zich met alle macht aan niemand vast.”)

V De Raeymaeker