Pijnlijk Paradijs

Pepijn doet zichzelf pijn- thuis, op school- met een potloodpunt, met een schaartje…  En hij douchet zich voortdurend.  Hij kan niet slapen, moet aldoor maar nadenken.  Enige opluchting voelt hij enkel bij het ondergaan van luide muziek, tijdens de drumlessen.  Ontspannen kan hij zich enkel voelen na een sensationele pijn.  Een “vredig gevoel” heeft hij enkel tijdens het zichzelf prikken of krassen of wanneer hij een piercing of tatoeage laat aanbrengen.  Hij wil zichzelf krabben, klauwen, snijden. “Rammen, daar gaat het hem om in het leven.”  Hij heeft een “huilend, geluidloos brullend monster” in zich.

Natuurlijk heeft hij slechte cijfers op school, want hij kan onmogelijk stilzitten.  Als hij achttien is gaat hij dus werken in een muziekgroothandel.  Werken om te kunnen uitgaan en “alleen nog hardcore.”  Als hij een bandje opricht wordt dit natuurlijk bezegeld met een bloedbroederschap.  Hun eerste optredens als voorprogramma, dan een eerste cd waarvan 3000 exemplaren verkocht.  Optreden in Rotterdam waarvoor ze 4000 gulden ontvangen.  Ontmoeting met Peggy bij wie hij zich goed voelt, die hij “goed kent”.

Dit allemaal op de achtergrond van een dwingende drang naar pijn: “De gloedvolle weldadigheid van de naald”; “De pijn is heerlijk, maakt zijn onvrijheid, de seks ook, aanvaardbaar”; “S.M. Het was spannend, hard, lekker hard.”, tepelpiercings, roze pilletjes….  Slechts druppelsgewijs, doorheen het boek wordt onthuld wat er met de 8-9 jarige Pepijn gebeurd is, waardoor hij speelt met de gedachte aan zelfmoord.
Jos van de Meer heeft zich voor deze roman gebaseerd op het leven en de dood van de Maastrichtse Hardcore-drummer Richard Bruinen, gekend om zijn grote gestalte en een lichaam vol tatoeages (onder meer “victim in pain” staat duidelijk leesbaar op zijn buik…) en om zijn talent als drummer. 
De sterkte van het boek ligt hem in de nooit aflatende noot “pijn” die bijna lyrisch door het hele boek zindert en het sterke medeleven van de schrijver met zijn hoofdpersonage.

Jammer genoeg blijft de “roman” eerder de toon aanhouden van een jeugdroman, de conversaties doen ongemakkelijk onecht en stijf aan en je kan als lezer nooit echt gaan geloven dat Pepijn in waarachtige Hardcore scènes leeft en beweegt.

V De Raeymaeker