Ik blijf thuis

De moeder van Stella Braam is geen "gewone" dame: ze is gelegenheidsdichteres, sneldichteres, schrijft artikels voor het "plaatselijk sufferdje".  Ze is een as in het vinden van slagzinnetjes voor prijskampen, ze is een moedige, getalenteerde, strijdlustige vrouw.  Maar dan krijgt ze plots een "herseninvarkentje".

De sterke vrouw en moeder wordt plotseling afhankelijk van anderen, moet naar de kleine, veilige wereld van het bed.

 Dit boek is het verhaal van een lange, gedeeltelijke revalidatie van half mei 1994 tot voorjaar 1998, "wat wil zeggen dat ze nooit meer beter zal worden dan ze nu is" en met haar beperkingen zal moeten leren leven: nooit meer fietsen, de bus trein of vliegtuig pakken; nooit meer op eigen houtje naar de winkel, naar zee, naar het strand, een terrasje.  Wat vooral erg is, is dat ze zich nutteloos voelt, dat ze voelt dat ze gemakkelijk in een depressie zou kunnen vervallen.

Toch heeft ze in het voorjaar van 2003 een broos evenwicht gevonden: "Ondanks alles ben ik gelukkig." schrijft ze in haar dagboek.  In 2005 wordt ze 80.

Voorjaar 2006 gaat ze weer erg achteruit en stelt de huisarts vast dat ze Alzheimer heeft.  Als het duidelijk wordt dat ze zichzelf niet meer kan behelpen zou ze opgenomen moeten worden.  "Over mijn lijk", zegt ze en haar dochter wil haar daar bij helpen.  Dan volgt de strijd met het systeem: Een warboel van wetten, getallen, data, functies, klassen, indicatoren, brieven, besluiten, rechter, kantoren, lange procedures, onbegrijpelijk jargon, kosten, zorgorganisaties, gedwongen opnames.

Dit is een boekje over oud en ziek worden, over hulpeloos zijn en overgeleverd zijn aan anderen en aan een sociale gezondheidszorg die uiteindelijk toch altijd een organisatie is.

Het is geschreven door een dochter die voor de mogelijkheid van meer menselijkheid vecht, geschreven met de liefde en met humor over de pijn om aftakeling, het vergankelijke, de dood.