De Winterreis.

Zoïlus werkt voor GDF en EDF.  Hij gaat op inspectiebezoek bij mensen, om de staat en graad van isolatie van hun woningen te bepalen, maar eigenlijk om hun dan een energieoplossing aan te praten, zijnde een elektrisch- of gas-apparaat.

Hij ontdekt zo in een dakappartement twee vrouwen die met verschillende lagen kledij rondlopen want het is er ijzig koud.  Een vrouw is mentaal gehandicapt, de andere is buitengewoon aantrekkelijk en Zoïlus kan haar niet uit zijn gedachten zetten.  Als hij aan de hand van haar naam en adres meer over haar te weten komt, blijkt dat deze Aliénor Malèze een bekende schrijfster.  Hij leest meteen een boek van haar, zodat hij er met kennis van zaken kan over spreken bij een volgend bezoek.  Groot is zijn verbazing als schrijfster de gehandicapte vrouw blijkt te zijn.  De mooie vrouw heet Astrolabe.  Ze heeft zich over Aliénor ontfermt, schrijft neer wat ze haar dicteert en heeft beloofd haar geen ogenblik alleen te laten.  Dat laatste moet onvermijdelijk tot moeilijkheden leiden als Zoïlus verliefd wordt op haar en dan blijkt dat zij dezelfde gevoelens voor hem lijkt te hebben…
Het leidt zelfs tot dusdanige moeilijkheden dat hij in zijn frustratie besluit een ultieme daad te stellen….  Immers, vermits Astrolabe, de vrouw die niet maar gewoon goede eigenschappen bezit, maar de goedheid zelve is (en dus tot het beste van de mensheid behoort) hem “met een verlammende wreedheid” behandelt, dan is de mensheid in zijn geheel een verschrikkelijke soort, “en kunnen we er maar beter een eind aan maken.”
Een typische Nothomb-roman die trouw moet zijn aan haar “merk” en “label” en dus een zekere boosaardigheid in haar boeken moet verkopen, en trouw aan haar imago een pseudo-brutaal wicht moet tentoonstellen.  Dit leidt inderdaad soms tot een “andere” en onverwachte kijk op de dingen maar beperkt ook de waaier van mogelijkheden die ze (misschien) anders zou kunnen gebruiken.

Wat erger is - vermits ze extreme toestanden moet scheppen om die boosheid en brutaliteit te kunnen gebruiken – is dat sommige dingen in haar romans toch wel zeer gemakkelijk/onwaarschijnlijk zijn.  Ze moet soms ver gaan in het verdoezelen van gemakkelijke oplossingen.  Ook is het karakter van de schone maar bovenal goede Astrolabe is erg moeilijk in overeenstemming te brengen met haar liefde voor Zoïlus.  Nog moeilijker is het te geloven dat de druilende, onverstaanbare, woest vretende, mentaal gehandicapte Aliénor er zou kunnen in lukken coherente verhalen te verzinnen en ze poëtisch-literair te verwoorden.

Dit boek,leest gemakkelijk maar heeft uiteindelijk niet veel beduidends of pakkends om het lijf.

V De Raeymaeker