Dag van zure appels

Guus Dijkhuizen (Amsterdam 1937) is een Nederlands schrijver, publicist en galeriehouder. 
In het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog werd hij als zevenjarige samen met zijn oudere broer en jongere zus vanuit een tehuis in Zutphen gedeporteerd naar Duitsland.  Daar werden zij in de laatste maanden van de oorlog, samen met een groot aantal andere kinderen, aan hun lot overgelaten.  Door dit Duitse avontuur en zijn verblijf (tot zijn negentiende) in verschillende pleeggezinnen en kindertehuizen, kreeg hij van jongs af de twijfel en het relativerend vermogen met de paplepel in gegoten.

In de roerige zestiger en zeventiger jaren van de 20ste eeuw kreeg hij landelijke bekendheid met de door hem uitgegeven periodiek ‘Gandalf’, een tijdschrift dat steunde op de door hem uitgedachte filosofie ‘De anti esthetica’.  Het was een vrijzinnig blad met literaire bijdragen, humor en erotiek. Nadien was hij journalist verbonden aan verschillende maandbladen o.a. Avenue, en was jarenlang vaste medewerker van het literaire tijdschrift De Gids.

In de loop van de jaren verschenen van Dijkhuizen een tiental boeken die zich kenmerken door puntigheid, humor en onverwachte wendingen.  In 1982 verhuisde hij van Friesland naar het Gelderse Velp waar hij in 1984 Kunsthuis 13 (K 13) stichtte, een centrum voor muziek, theater en beeldende kunst.  Voor zijn directeurschap kreeg hij een lintje: ‘Ridder in de Orde van Oranje Nassau’.  Vanaf 2001 beheert hij in Velp een Galerie voor hedendaagse beeldende kunst, Klas Vijf.

Dag van zure appels is een verrassend, heel bijzonder verhalenboek.  Dit nieuwe boek van
Guus Dijkhuizen, die nog steeds op een verrassende en humoristische wijze de wereld benadert als een nieuwsgierige leek, is een bundel van een zestal absurdistische verhalen.
De verhalen zijn erg verschillend van lengte en onderwerp.  Het eerste verhaal, ‘De vakantie van Anton Rouwlever’ is veruit het langste (40 pp) en draagt ook de verklaring van de titel van het boek ‘Dag van zure appels’ in zich.  Het volgende verhaal ‘Een school voor Hans’ confronteert de lezer met een wel erg ongewoon huisdier, waar in het verhaal niemand van opkijkt.  In ‘Heidi’ vertelt Guus in de Ik-persoon een verhaal over liefde en reïncarnatie.
Dan volgt ‘Andere Tijden’ – een eenakter - waarin een gesprek wordt weergegeven tussen twee mannen, Jan en Jacob, van ‘boven-middelbare leeftijd’, dit terwijl ze op een bank zitten in een plantsoentje van een nieuwbouwwijk.  Jan vertelt dat hij voor de tweede maal is uitverkoren om ‘de klus te klaren’.  Er is sprake van ‘geen sporen nalaten en absolute zwijgplicht”.  Het gaat over commissies voor straatbeheer, burgerforums en liquidatie van mensen die niet in het straatbeeld passen.  Terwijl de lezer volledig ingepakt wordt komt het einde van het verhaal toch nog als een verrassende mokerslag!
In ‘De verbintenis’ gaat het over een bruiloft die plaatsvindt op Gebedszondag in de Ketterij
‘De Ooievaar’ op de Piet Heinkade, de voormalige Nelson Mandelaboulevard in de Wijk bij Duurstede. Na de inzegening van het huwelijk wordt aan het echtpaar een kersverse baby overhandigd, met het bijbehorende certificaat van echtheid, gesponsord door de Rabobank.  In het laatste verhaal ‘De zaak van Beuzekom’ met als ondertitel ‘Zeer vrij naar Agatha Christie en Ellery Queen’ voert de schrijver de absurditeit ten top.

Op de achterflap van het boek staat volgend commentaar: ‘Een verhalenbundel, waarin iedere tekst de lezer zal boeien en tot denken zal aanzetten’.  Misschien… alhoewel …de ex- provo is nooit ver weg.

Sonja De Schaepdryver