Anophelia! De mug leeft

Jan Lauwereyns (1969) is met Anophelia! De mug leeft aan zijn vijfde dichtbundel toe.  Hij debuteerde in 1999 met de opmerkelijke en bijzonder gesmaakte poëziebundel Nagelaten Sonnetten en kreeg er de C. Buddinghprijs voor.  Het bleef echter niet bij poëzie, hij gewaagde zich ook aan een roman, Monkey Business, en schreef ook het veelbesproken essay Splash (over de link tussen biologie, rituelen en poëzie). 

Lauwereyns is een wetenschapper (neuropsycholoog) en ruilde België in voor een job als docent biologische psychologie in Nieuw-Zeeland.  In Anophelia! Demug leeft worden wetenschap (biologie) en poëzie op een sublieme manier met elkaar verweven, wordt de zoektocht naar bevattelijke objectiviteit en subjectieve esthetiek in een soort futuristisch poëtisch experiment samengebracht. 

Er komen vele (exotische) dieren in voor maar de hoofdrol is weggelegd voor de Aziatische tijgermug. Het is eens een ander gezichtspunt: de dieren die het gedrag van de mensen aanschouwen.  Via dialogen (in korte dichtvorm neergeschreven) tussen hiërarchische geplaatste muggen, die een experiment uitvoeren op de mens, kan de lezer menselijke gedragingen herkennen, alsook patronen bij die muggen.  De bundel bevat ook langere gedichten en is ook ietwat gespeend met erotisch getinte anekdotes.  Lauwereyns experimenteert graag en dat is te zien in zijn soms warrige maar verrassende taal- en woordkeuzes.  Bestaande woorden worden hervormd met een dierlijke of plantkundige verwijzing en volledig nieuwe woorden ontstaan.  Zeg maar de dichterlijke vrijheid met een subliem taalspel.  Enkele voorbeelden: theewaterkleurige, bloesemklank, het bloembed van de werkelijkheid, visdadigheid en het onvermeeuwbare, zielsverhuichelingen en het wiekelwakkige, ...

Het negatieve aan die sublimiteit is dat het geen gemàkkelijke lectuur is.  En het eigenaardige aan die leeservaring is dat deze lezer toch voortgestuwd en meegesleept werd door de schipperende woordenvloed.

 Geert Beernaert