Ik wou wel weer een beetje ziek zijn. Honderd gedichten waarvan je beter wordt.

Ik wou wel weer een beetje ziek zijn is een bundeling van 100 gedichten rond het thema ziekte en beterschap. Voor deze bloemlezing selecteerde Molegraaf poëzie uit werk van 75 auteurs, zowel Nederlandse als Vlaamse.  Van een aantal auteurs zijn meerdere gedichten opgenomen, zoals van Herman de Coninck, Leo Vroman en Gerrit Komrij.  De titel van deze bloemlezing is trouwens de titel van een opgenomen gedicht van Herman de Coninck.  De gedichten zijn gegroepeerd rond een aantal specifieke inhouden van het algemene thema ‘ziekte': ziekenbezoek, psychiaters, koorts, koppijn, amandelknippen, het ziekenhuis, afkicken, verkoudheid, griep, ziekteverzekering, therapie, revalidatie, kanker, de spoedafdeling e.a.

Ziekte wordt meestal als onaangenaam ervaren, maar toch heeft het ziek zijn ook een leuke, aangename en zorgeloze kant - zoals het verzorgd en verwend worden.  Vandaar dat sommige dichters ook wel weer eens een beetje ziek zouden willen zijn.  Want ziek zijn wordt in onze hedendaagse maatschappij soms ervaren als een straf omdat het niet meer past in de ratrace.  Ziek zijn gaat ook gepaard met een aantal morele dilemma's. Is het beter te weten dat men ongeneeslijk ziek is en men niet meer zal ingrijpen of is het beter de stervende in het ongewisse te laten en hem hoop te geven met de-dood-uitstellende ingrepen? 

De thematieken rond euthanasie en een waardige stervensbegeleiding zijn brandend actueel en een politiek agendapunt geworden sinds de euthanasie van Vlaanderens grootse literaire talent Hugo Claus.  De focus ligt veelal op wat de patiënt niet meer kan en niet op wat hij wél nog kan.                            Maar ook de dichtste omgeving van de patiënt krijgt het niet gemakkelijk.  Het mooiste aan ziek zijn is het beter worden.  Volgens Mario Molegraaf, die grasduinde in vele poëtische bundels, lijken dichters daar niet van overtuigd. Ziekte wordt in woorden geassocieerd met de dood.  Het leven als prélude op de dood.'  In heel wat belangrijke oeuvres ontbreekt elke verwijzing naar de ziekte...' 

Anderzijds blijken dichters ‘Zeer eensgezind in hun afwijzing van gezondheidsrages.'  Zo wordt er veelal hard van leer gegaan tegen de medicijnenindustrie: ‘Medicijnen  om alles gelijk te maken, onze bloeddruk, onze hartslag, onze hormonen, onze geest', want er heerst een algemeen dichotoon beeld over de ziekteproblematiek met de gezonde mens aan de ene kant en de zieke mens aan de andere kant. 

Vele dichters schrijven ook heel ironisch en spottend over ziekte, wat een algemeen herkenbaar gegeven is.  Wie de dingen weglacht, maakt de pijn draaglijk.  Een enthousiast ziekenbezoek kan wonderen verrichten.  Voor de zieke die graag leest en in poëzie geïnteresseerd is, zal de bundel van Mario Molegraaf een mooi geschenk zijn.  Over de poëzie voor zieken schreef Herman de Coninck een mooi stukje, dat als eerste in deze bloemlezing is opgenomen:

POËZIE

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:

Mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt

Verdrietje, en het helpt niet;

Zoals je een hand op haar hete voorhoofdje

legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,

en het helpt niet:

zo helpt poëzie.