Als een rivier

Paulo Coelho is Braziliaan van geboorte, wereldreiziger van nature en Godsgelovig. 

De achterflap van het boek vermeldt: De grote kracht van Paulo Coelho is misschien wel dat zijn boeken direct aanhaken bij de diepste verlangens van zijn lezers, die op zoek zijn naar hun eigen weg en naar nieuwe manieren om de wereld te begrijpen.

In dit boekje spreekt hij de lezer toe op verschillende wijzen: afwisselend speels of emotioneel, dan weer beschouwend, soms ook moraliserend op het pedante af.  Maar altijd geeft hij blijk van de literaire alchemie te kennen.  De inhoud van het pocket boek bevat 103 stukjes verdeeld over 230 pagina’s.  Vooraf is er een inhoudsopgave en een voorwoord en achteraan enkele gebeden en een korte bespreking van zijn andere boeken.  Tenslotte wordt een website opgegeven voor meer over Paulo Coelho en het e-mailadres van de uitgever.

De auteur beschrijft een aantal belevenissen, echt of verzonnen, verhalen die hij gehoord heeft, impressies en eigen bedenkingen bij het bevaren van de rivier van zijn leven.  Hij geeft ons zijn persoonlijke levenswijsheid en ervaringen mee, meestal op een prikkelende manier. Zijn leidraad daarbij is altijd meer het gevoel dan de rede. 

Dit boekje moet men niet in één ruk willen uit lezen, want dan gaat het vervelen. 

Elke dag een of twee stukjes, want er is altijd genoeg stof om te overdenken.  Voor de vrijzinnige kan zijn gelovig geïnspireerd zijn soms wel storend overkomen.

Een greep uit de inhoud:
Een eigen handleiding voor bergbeklimmen.
Uitspraken: Mensen moeten elkaar ontmoeten om te kunnen groeien.
De modernste computertechnieken kunnen niet op tegen de blik van een mens.
Wanhoop is de ergste van alle vijanden, maar voor geweld moet rede wijken.
Politici en regeringen doen willens en wetens beloften die ze niet kunnen waar maken.

Deze verzameling van korte stukjes doet me denken aan vergelijkbare boeken van Godfried Bomans, een onvolprezen auteur uit onze contreien.  Dit boek van Coelho ademt uit elk blad dat zijn gevoelens belangrijker zijn dan zijn verstand.  Zo citeert hij Paulus uit een brief aan de Corinthiërs: “had ik de liefde niet, ik zou niets zijn.  Er is geloof, hoop en liefde, maar liefde is de grootste.”  Liefde voor de evennaaste is de wil om iets te delen.  Elke mens kan maar geven wat hij heeft.  Maar ook: “uit de hoek van de wetenschap valt niets te verwachten”…

Een vertaler bouwt bruggen om grote verspreiding van het menselijk gedachtegoed mogelijk te maken.
“De statuten van het nieuwe millennium” van Coelho leiden dan weer tot de fundamentele conclusie dat men het er niet moet mee eens zijn, maar er wel over kan nadenken.
Toen ik het boekje uit had, herinnerde ik mij een uitspraak van Henri Troyat: “Er is meer waarheid in een stuk brood dan in alle filosofieboeken van de wereld.”  Sommige stukjes komen wat melig over, maar om goud te vinden moet veel aarde verplaatst worden.


Willy Raats