Draak

Hans Verhagen raakte bekend in '63 met een gedichtenbundel die Rozen en Motoren heette. Zijn grote vijanden waren toen de vijftigers.  Hij wilde zich vrij kunnen uitdrukken, zonder rijm of schema en in een taal die noch literair, noch poëtisch is.

In '68 volgt nog een bundel  Sterren, Cirkels, Bellen, die niet onopgemerkt voorbijgaat.  In populaire verzamelbundels van poëzie zal je ook gedichten van hem aantreffen die uit Koude Voeten,  uit Duizenden zonsondergangen en uit de bundel Autoriteit van de Emotie komen, een bundel die hij schreef na een 12-jarige stilte.

"Stilte" enkel op gebied van poëzie, dan, want Hans Verhagen was druk bezig in de journalistiek, reclame, televisie, film, als beeldende kunstenaar en als romanschrijver van onder andere          De god Denkbaar ,denkbaar de God en De Donkere Kamer van Damocles.

Hij is een man die steeds wat nieuws moet proberen, die moet opvallen, een man die van het spectaculaire houdt, die zich graag partijdig opstelt, die ruzie maakt met iedereen, die verbitterd overkomt, die kritieken schrijft "met zwavelzuur geschreven", die liefst onvriendelijk en controversieel is en die duidelijk manisch-depressieve karaktertrekken vertoont en soms zelfs paranoïde lijkt

Dit alles is ook duidelijk te merken in deze gedichtenbundel, die uitpuilt van opgekropte vernielingszucht, ontreddering, boosheid en hulploosheid. De dichter Verhagen is in zijn gedichten even chaotisch, obscuur en grillig als in zijn proza. Het is geen pretje om deze bundel  te lezen. Dat hoeft ook niet.

Het bizarre, de spot, de verwrongen humor, het geweld, de zwartgalligheid en de ironie zijn uitstekende onderwerpen en drijvende krachten in deze poëzie.

Maar Draak  is gewoon één chaos, vol langdradige zinnen met grillig verloop, met teveel toevallige constructies , woordspelingen en woordclusters waarvan de schrijver hoopt dat ze effect zullen scoren bij een overdonderde lezer omdat ze misschien bijbetekenissen hebben, terwijl hij toch dooddoeners en goedkope clichés gebruikt , dwaas doet en poogt grappig te zijn.

Nu en dan bots je op woorden, woordgroepen en zinnen die een sterke klank- en beeldcapaciteit hebben, een quasi aforistische zeggingskracht, een poëtische volheid.

Die wekken dan even verwachtingen op, enkel om je des te meer ontgoocheld en met lege handen achter te laten.

V De Raeymaeker