De etnische zuivering van Palestina

Het unieke van dit boek is dat het niet geschreven werd door een Arabische of linksgerichte Europese historicus, maar door een Israëlisch staatsburger en professor politicologie aan de universiteit van Haifa, "een van de meest vooraanstaande nieuwe historici uit Israël".

De auteur neemt geen blad voor de mond en legt de schuld voor de catastrofe van 1948 volledig bij David Ben Goerion en de Joodse, veelal Oost-Europese immigranten. Dat de auteur zijn eigen collega's niet spaart bewijst het aangehaalde citaat (p. 266): "Als we dus in leven willen blijven, moeten we doden, en doden, en doden. Als we niet doden houden we op te bestaan, het garandeert een zionistisch-Joodse staat met een overweldigende meerderheid aan Joden". Dit veelzeggend citaat werd gepubliceerd in de Jerusalem Post door Arnon Soffer, hoogleraar geografie aan de universiteit van Haifa.

 Het boek is één tirade tegen de Joodse aanwezigheid en het Joodse optreden in Palestina sedert het stichtingsjaar van Israël in 1948. Volgens de auteur dragen ook de Britse Mandaathouders een verpletterende verantwoordelijkheid : reeds voor 15 mei 1948 hadden de Joden reeds een kwart miljoen Palestijnen met geweld verdreven, toen de Britten nog steeds verantwoordelijk waren voor orde en rust. Ook de Jordaanse koning Abdullah gaat niet vrijuit: hij was er alleen op uit de westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem te annexeren bij Jordanië. Dat de Palestijnen van hun gronden werden verjaagd, kon de koning weinig deren.

De hulp van de Arabische buurlanden aan de Palestijnen was totaal ondoeltreffend: de Arabieren waren niet gemotiveerd, uitgenomen het Irakese leger, en Egypte had toen zijn eigen problemen, terwijl Libanon de andere kant op keek.

Tegen professor Pappe kunnen we het volgende inbrengen:

-een Palestijnse staat is er nooit geweest, Palestina maakte eeuwenlang deel uit van het Turkse Ottomanrijk, en toen dit rijk verslagen werd, kwam het Britse Mandaat over Palestina in de plaats.

-Het was de Britse minister Balfour die de Joden een "homeland" in Palestina beloofde.

-De auteur verklaart zich voorstander van het toepassen van UNO-resolutie 194 : "het recht van de Palestijnse vluchtelingen om naar hun thuisland terug te keren". (p.168)

Dan moet ook de UNO-resolutie 181 van november 1947 worden toegepast waarin staat dat Palestina wordt verdeeld in een Joodse staat, een Arabische staat èn een apart statuut voor Jeruzalem. (zie kaart p.313). De commentaar van Kris Borms in zijn boek "De kinderen van Abraham" (1980) is duidelijk : "De leiders van de zionistische beweging gingen dadelijk akkoord met de verdeling van Palestina, maar bij de Palestijnse Arabieren brak dadelijk een fel protest uit. Achteraf hebben ook Arabische auteurs er op gewezen dat hier een historische kans werd gemist." (p.33).

-de Koran staat vol met verzen gericht tegen de Joden: soera 5, 16 : "Steeds zult gij verrader-

lijkheid van de Joden gewaarworden". Soera 3, 75 : "Maar de lieden van de Schrift zeggen leugenachtigs over God".  Soera 5, 60 : "De lieden van de schrift zijn door God vervloekt en op wie Hij vertoornd is en van wie Hij er heeft gemaakt tot apen en zwijnen".  "Mogen de Joden vervloekt worden om wat zij zeggen. Soera 5, 80 : "Gij zult bevinden dat hevigsten der mensen in vijandschap jegens hen die geloven de Joden zijn".

De Koran verklaart voor een deel de onverzoenlijkheid tussen Arabieren en Joden.

-De wereldgeschiedenis telt talloze voorbeelden van verjaagde volkeren: de Joden door de Babyloniërs, de Romeinen door de Germaanse nieuwkomers, de Saksen door Karel de Grote, de Angelsaksen door de Normandiërs, de Amerikaanse Indianen door de Europeanen, de Kongolezen door de Belgen, de Aboriginals door de Britten, enz.

De auteur pleit er voor de Palestijnen te laten terugkeren en te vergoeden. Maar op geen enkele plaats in het boek komt hij op voor het bestaansrecht van Israël.

In het boek staan voorts enkele onnauwkeurigheden :

-p.10 : "dit Heilige Land waar ooit de drie grote monotheïstische godsdiensten ontstaan zijn"

De Joodse en de christelijke godsdienst zijn er ontstaan, maar niet de islamitische, dit gebeurde ver daarvandaan, namelijk in het huidige Saudi-Arabië.

-p.128 : "De Joden slaagden er nooit in het succes van de Palestijnen te evenaren op de weer-

barstige grond van de vallei....  Het omgekeerde is waar: de Joodse immigranten brachten o.m. uit Duitsland heel wat ‘know how' mee en maakten de woestijn vruchtbaar. Een bekende getuige is Stijn Streuvels die rond 1930 een studiereis maakte naar het Heilige Land. (zie zijn autobiografie Ingooighem). Professor Pappe toont zich hier een onvervalste masochist.

-p.178 : "Graaf Folke Bernadotte, vertegenwoordiger van de UNO, bleef er tot Joodse terror-

isten hem vermoordden omdat hij het gewaagd had een voorstel in te dienen om het land opnieuw in twee helften te delen en de eis op tafel had gelegd voor een onvoorwaardelijke terugkeer van alle vluchtelingen".  De dood van Bernadotte is nooit opgehelderd en dit verhaal getuigt van de enorme vooringenomenheid van de auteur.

-p.185 : "Het dadaïsme stelde het primitieve tegenover de klassieke Greco-Romaanse traditie".  Romaans moet Romeins zijn.  Romaanse kunst ontstond pas in de middeleeuwen.

Wil de auteur zijn boek tot in de verste consequenties doortrekken, dan moet hij zijn professoraat aan de universiteit van Haifa opgeven en plaats ruimen voor een Palestijnse collega.

I.PAPPE