Sorry dat ik leef!

Jan Keppens schreef met Sorry dat ik leef! een boek dat handelt over de gevoelens van een puber.  Hij gebruikt daarvoor een zeer overtuigende verteltrant.  De hoofdstukken zijn kort en bondig wat nog ruimte overlaat om weg te dromen.  Het boek leest erg vlot en het gebruik van typische uitdrukkingen van de jongeren kadert het in hun wereld.  Hij tekent zijn personages uitvoerig zodat ze direct herkenbaar zijn.  Tussendoor verpakt hij zijn visie op de tegenwoordige veranderingen van de jongerenwereld.  Zonder belerend over te komen, maakt hij zijn mening toch duidelijk.  Hij bouwt elk onderdeel van het verhaal rustig op en werkt zo naar een climax die je aanzet steeds verder te lezen.

Het hoofdpersonage is de 16-jarige Mathilde.  Vanuit haar perspectief vertelt ze op een zeer visuele manier een periode uit haar leven.  Alle wedervaardigheden die in zo’n tijdsspanne kunnen gebeuren, komen aan bod.  Uiteraard wordt ze verliefd, wat de auteur toelaat een zeer romantische beschrijving van die eerste verliefdheid te tekenen.  Verder komen de gebruikelijke ingrediënten uit een meisjesleven aan bod.  Een jongerenfuif, het examen, de vakantie met de familie, het overlijden van de oude opa, maar ook het sterven van haar kat geven de auteur de mogelijkheid zijn kritische visie over de reacties van de familieleden te ventileren.  Haar moeder is tien jaar geleden verongelukt en dat weegt nog steeds zwaar op de familie.  De flashback waarin het ongeluk wordt beschreven is zeer realistisch en tevens erg ontroerend.  Het zusje van Mathilde is drie jaar jonger.  De schrijver stipt de grote verschillen, maar ook de raakvlakken aan die zo’n leeftijdsverschil opleveren.

Zonder dat het stoort weet Jan Keppens zijn eigen morele overwegingen aan de lezer mee te geven.  Zijn anti-autoritair opvoedingsideaal ‘schildert’ en argumenteert hij op zeer overtuigende wijze.  Hij slaagt erin realistisch over te komen.

Een boek dat jongeren en vooral dan meisjes vanaf 14 jaar zeker zal aanspreken.  Zonder dat ze het merken worden ze ertoe aangezet over een aantal wendingen in hun leven na te denken.  Hoewel de auteur de personages uitvoerig tekent, laat hij toch ook voldoende ruimte aan de fantasie van de lezer.  Ook de volwassenen kunnen uit dit boek meer over de jeugd te weten komen, vooral hoe zij hun omgeving tegenwoordig bekijken. 

Een boek dat tegelijkertijd ontroerend en prettig om lezen is, dat leven en dood verzoent.  Eens het werk in huis is, kan het door iedereen worden gelezen en het commentaar op de verschillende situaties kan dan voor iedereen verrijkend werken.

Paul Van Aelst