Prooi

De ik-persoon had een eerste ontmoeting en relatie, nu vijf jaar geleden, met Eva . Hij denkt daaraan terug terwijl hij zich voorstelt hoe het misschien zou kunnen lopen, als hij haar weer zal zien.

Zijn zoon had hem toen in een krantenknipsel de foto getoond van een veel jongere, vrouw.  Hij was op zoek naar iemand die het imago van zijn firma wat kon opfleuren, want de bestellingen liepen niet zo vlot meer binnen en Eva was de persoon die dat klusje wel kon klaren, vond zijn zoon.

Dat de firma achteruit ging, was misschien normaal, want de ik-persoon was al 75 en alhoewel hij een bekwame manager had, wou hij het beheer van zijn zaak toch niet aan iemand anders overlaten.  Voor zijn zoon hoefde hij zich nochtans al deze moeite niet te getroosten, want die wilde de zaak van zijn vader niet eens overnemen.

Maar hij is doordrongen van de behoefte om dingen in de hand te hebben, om macht uit te oefenen.

Als hij de foto van Eva ziet, weet hij meteen dat zij het is die hij moet overheersen.  Want “macht blijft altijd de belangrijkste factor in om het even welke relatie.”  En “onmisbaar in het leven.”  Hij gaat langs haar huis rijden, haar volgen als ze de kinderen van school haalt.  Eva is op een moeilijk ogenblik in haar leven aangekomen.  Haar man heeft haar in de steek gelaten met twee kinderen, ze is 40 en de wijze grootvader naar wie ze opkeek en van wie ze hield, kan ieder ogenblik sterven.  Haar laatste steun zal wegvallen.  Ze is de gedroomde “prooi”, dus….

Prooi lijkt op een ogenblik een psychologische thriller te worden waarin je verwacht dat een louter logisch denkende oude pervert een gevoelige, ongelukkige, enigszins naïeve vrouw in zijn macht zal krijgen en dan misschien dingen zal doen die van hem een misdadiger maken, met kans om ontmaskerd te worden.  Het ‘gekende’ patroon dus.  Maar Suzanne Binnemans wil met haar boek een heel andere richting uit: de psychologische schets van de (machts)verhouding tussen twee mensen.  De ene die louter logisch denkt en geen echte relatie met iemand kan beginnen want hij kent geen gevoelswereld en de andere, een open, gevoelige, intelligente jonge vrouw die zoekt naar steun en iemand om van te houden, maar die wel de grenzen kent van wat kan in een relatie en wat te ver gaat.

Misschien was het verhaal toch beter een thriller geworden, want de schrijfster lijkt het verloop, de wisselwerking, de samenhang en de geloofwaardigheid van haar relaas niet helemaal in handen te hebben.  Het lijkt alsof de schrijfster zelf niet écht weet hoe haar personages in mekaar steken, wie haar personages eigenlijk zijn, hoe ze op elkaar zullen reageren, wat ze nu eigenlijk willen, waarom ze iets doen of laten.  Gedeeltelijk is dit misschien te verklaren door de kille, ontledende manier van schrijven, waardoor de emotionele reacties van de personages ontbreken, of -  als die er dan zijn -  geen aanneembare verklaring krijgen.  Deze gevoelsmatige reflexen die zo nodig zijn om tenminste van Eva een “levend” personage te kunnen maken.

V De Raeymaeker