De jonge minnaar

‘Zo stond Alexander Tempeliers op het balkon in gepeins verzonken, toen ergens onder hem een deur openging.  Hij deinsde terug en verborg zich achter de gordijnen, maar zonder het zicht op de tuin te verliezen.  Er klonk gestommel, gezucht en het leek alsof er een pak koekjes in een trommel werd gedaan.  Alexander helde voorzichtig voorover en keek mevrouw Jurgens op haar rug.  Ze droeg haar zilvergrijze, halflange haar in een vrolijk staartje en had een bruin T-shirt aan, waaruit stevige armen staken.  Vlezig ook, maar Alexander stelde vast dat het niet van dat trillende schubbenvlees was dat je vaker bij oudere mensen zag.  Verder droeg mevrouw Jurgens een strakke, geruite broek waarvan de pijpen tot net over de knie reikten.  Haar achterkant bolde, als bij een Surinaamse.  Het viel hem op dat de heupen behoorlijk gevuld waren, met uitlopers naar boven.  Hoewel Alexander bepaald geen liefhebber was van mollige vrouwen, achtte hij de contouren van mevrouw Jurgens in verhouding en bewoog zij zelfs sierlijk.  In de gauwigheid zag Alexander dat zij donkerblauwe boorschoentjes aanhad met witte zolen, en dat aan de voeten sokken ontbraken.  Zij plaatste de gevulde wasmand op de linkerheup en waggelde naar de droogmolen die in het enige onbegroeide plekje van de tuin stond verankerd.  Ze zette de mand neer, pakte wasgoed, grabbelde wat knijpers uit het trommeltje en strekte zich volledig uit om het goed aan de lijn te bevestigen.  Deze handeling herhaalde zich, maar allengs vlotter, onnauwkeuriger ook, en ten slotte verveeld.  Een keer liet ze een kledingstuk vallen, dat ze probeerde op te pakken met de stompe neus van haar schoen.  Toen dat mislukte, bukte ze als in een slow motion terwijl ze het hoofd afkeurend schudde.’

In “De jonge minnaar” draait alles om een driehoeksverhouding: tussen Alexander, een pas afgestudeerde beleggingsadviseur, en de beduidend oudere verhuurster Martine, bloeit een heftige verliefdheid op - maar de liefde krijgt weinig kans; er is daarnaast ook nog Paul, de rijke ondernemer en Martines minnaar, die haar al jaren aan het lijntje houdt met de belofte nu toch echt snel te zullen scheiden van zijn vrouw. 
Als Alexander de etage gaat huren van Martines huis, wordt de jongen meegesleept door Martine in een fascinerend en bloedstollend dubbelspel, waarmee zij Paul definitief voor zich denkt te winnen.  Alexander laat zich graag als lokaas gebruiken, maar overspeelt bijna zijn hand doordat zijn gevoelend voor Martine te sterk zijn.

Frans Van Deijl (1957) is redacteur bij HP/De Tijd.  Eerder schreef hij de door de literaire pers lovend ontvangen verhalenbundel “Oorlogshonger”, waarvoor hij ook werd genomineerd voor de Debutanten Prijs 2006 en hij publiceerde in 2005 het hilarische “Dagboek van een werkloze”. 
Eerder verscheen van zijn hand “De Plek. Oosterbeek 1944”, een verhaal vanaf het voormalige slagveld van de Slag om Arnhem. 

 

Ruddy Berghmans