Gedichten voor gelukkige mensen.

Sedert hij in 2003 de bundel Verzamel de liefde publiceerde, is Bart Moeyaert gekend en bij en gewaardeerd geworden als dichter, zeker ook door de bredere verspreiding van zijn gedichten tijdens zijn twee jaar durend Antwerps stadsdichterschap.  Hij kreeg dikwijls ook de opdracht een gedicht te schrijven voor één of andere gelegenheid: Van Stichting Lezen Vlaanderen, Middelheim, Dietse Warande en Belfort, Poetry International,
Brouwerij De Koninck, enz.
De achttien gedichten geschreven tijdens die periode zijn in deze bundel verzameld, aangevuld met nog negen andere. 

Bart Moeyaert schrijft bedenkingen neer, bezinningen, hij filosofeert, beschouwt, maar dan doorheen een dichterlijk procédé.  Hij schrijft over het weggaan na een scheiding, de mogelijke zin van het leven, over wat overblijft van herinneringen, het moeilijke in persoonlijke relaties, de tocht van het leven, verhalen over alledaagse dingen, de ouderdom, liefde, verdriet, soms Prévert-achtige spielereien maar dan ernstiger.

De toon van zijn gedichten is gedragen, gevoelig voor” het belang van het moment”, tastend naar de nuances van het zijn, hij probeert het beste wat er is naar boven te halen, terwijl er “naast zijn hart een stem blijft jeuken.”  Enkele voorbeelden: “Jij hoort de seizoenen in mijn stem”; “Elkaar nog jaren zien in het album van ons hoofd.”;  “Ik ging de hoek om met mijn hart onder mijn tong.”;  “Hij leed waarschijnlijk aan het draaien van de aarde.”;  “Jij maakt het huis blij bij de deur.  Omhelst haast het adres.”;  “Hun armen bungelen halfstok.”

Geen grote poëzie die je aanvalt, wanhopig aanklaagt, lyrisch zingt, scherp met de vinger wijst, zich afzet tegen.  Eerder zachte gedichten, enigszins weemoedig soms.
Voor gelukkige mensen die met hem willen wandelen door de diepere zin van het gewone leven.  


 V De Raeymaeker