Gedichten

Auteur: Walter Verraes

Uitgave 1997

De poëzie van Walter Verraes kan wellicht het best getypeerd worden als stemmings- en gevoelenslyriek. In zijn debuutbundel “Witte vlinders uit Antarktika” beschrijft en schildert hij met een verfijnd penseel vanuit een hernieuwde authentieke existentiële verwondering, die de motor is van zowel kunstzinnige creaties als wetenschappelijke vragen, de natuur, de seizoenen, de liefde, blijheid, lijden en dood, als een soort intieme kamermuziek, en creëert daarbij vaak rustgevende oasen.

Zijn poëtische beeldspraak is nooit een doel, noch een Spielerei, maar blijft steeds een middel dat de lezer tot stilstaan en meerzinnige reflecties uitnodigt en deze, samen met hem, met het absolute ‘zijn’ confronteert. Zijn gedichten kunnen meestal zowel kinderen als volwassenen op verschillende niveaus aanspreken. In deze bundel zijn ook een aantal schrijnende ‘Nachtschadegedichten’ opgenomen, waarin de dichter zich tegen diep menselijk lijden en onrecht opstelt, met soms als enige wapen de ironie, waarbij zijn impliciete argumentatie in de eerste plaats gevoelsmatig op medeleven gericht is.