HVW – HVR

Uitz.: 22.09.08

Opn.: 18.09.08

Real.: Frank Stappaerts / Viona Westra

The Cuban Five / VF: Mong Rosseel

Beginindicatief

-- Goedenavond luisteraar en welkom in HVW. Vandaag, in een bijdrage van het VF, praat Viona Westra met Mong Rosseel over zijn productie “Van pukkels en rimpels”. Straks meer daarover, want we starten met de Cuban Five. Katrien Demuynck is coördinator voor Europa van de Free-the-Fivecampagne. Onlangs, 12 september, werd er – voor de zoveelste keer op rij – wereldwijd actiegevoerd om de zaak van de Cuban Five, zoals ze ondertussen worden genoemd, onder de aandacht te brengen. Maar eerst en vooral: waarover gaat het precies? Katrien Demuynck:

Het gaat over vijf Cubanen die gevangengenomen zijn in de VS. Ondertussen is dat inderdaad tien jaar geleden, 12 september was inderdaad die datum. Sinds die twaalfde september zijn ze heel onrechtmatig behandeld, ze hebben een politiek proces gekend, dat nog altijd aan de gang is, en waarvoor er wereldwijd actiegevoerd wordt om ze vrij te krijgen.

Wat gingen die Cuban Five in de Verenigde Staten doen?

Wel, eigenlijk is dat een vrij onbekende zaak. Iedereen zal wel weten dat de VS Cuba niet erg genegen zijn. Waarschijnlijk weet men ook nog dat er vanuit de VS een economische blokkade is tegenover Cuba, maar wat men meestal niet weet is dat er ook terreur georganiseerd wordt, eigenlijk al van begin de jaren zestig, en dat die terreur tegen Cuba al meer dan 3.400 slachtoffers gemaakt heeft. Bijgevolg proberen de Cubanen zich daartegen te beschermen. Het spreekt vanzelf dat het niet evident is om eventjes de politiediensten van Cuba te laten samenwerken met de FBI, dus zit er meestal niets anders op dan mensen, vrijwilligers, in die terreurorganisaties in Miami te sturen. Die proberen daar aan informatie te geraken rond geplande aanslagen zodat die voorkomen kunnen worden. Dat was dus de taak van die vijf. Ze zijn Cubanen die op zeker moment de overstap naar Miami gemaakt hebben, zich daar bij die terreurorganisaties aangeboden hebben en daarin clandestien werk leverden in de hoop daarmee aan informatie te geraken rond aanslagen.

Het is misschien interessant om te weten dat die organisaties in Miami eigenlijk restanten zijn van de oude rijke klasse die het in ’59 bij de revolutie op Cuba voor bekeken gehouden heeft en zijn koffers gepakt heeft en naar Miami getrokken is. Het zijn dus de restanten van die groep die daar met het geld en de politieke invloed die ze hebben, dat soort organisaties rechthouden. Met nog dat interessante kenmerk dat ze meestal op een zeer degelijke steun kunnen rekenen vanuit de CIA en de FBI, wat trouwens naar voren gekomen is bij de arrestatie van de vijf. Op een gegeven moment, in ’98, na weer een reeks aanslagen in Havana, hadden de Cubaanse veiligheidsdiensten informatie dat er weer aanslagen gepleegd zouden worden op burgervliegtuigen, zoals al eerder was gebeurd, om het toerisme te ontmoedigen. Op dat moment hebben ze opnieuw toenadering gezocht tot de Amerikaanse overheid. Er is effectief een delegatie van de FBI naar Havana gekomen. Ze hebben de nodige informatie gehad om die terreurnetwerken op te rollen. Maar wat is er in Miami gebeurd? De lokale FBI, die duidelijk onder invloed stond of staat van die anti-Cubaanse maffia, is gewoon gaan zoeken naar diegenen die de informatie bijeengebracht hadden in plaats van de terreurnetwerken op te rollen. Dat heeft dan uiteindelijk op 12 september 1998 geleid tot de aanhouding van die vijf.

Nu, heel veel mensen, onder meer ook Amnesty International, zeggen dat de rechten van de verdediging, de rechten van die Cuban Five, met voeten zijn getreden, dat het om een politiek proces gaat!

Je hoeft absoluut niet Cuba-minded te zijn om dat te zien. Als je de gegevens rond dat proces voorlegt aan eender welke advocaat of jurist, dan zal die onmiddellijk zeggen: “Wat is daar aan de hand?” Op die manier genereren we trouwens heel wat steun in die campagne bij mensen van wie je het niet direct zou verwachten, maar die gewoon de flagrante feiten onder ogen zien en vaststellen dat het werkelijk op alle vlakken een overtreding van het recht is en van de eigen Grondwet van de VS.

Het is met andere woorden een politiek proces!

Zo kun je het wel noemen! Trouwens, de aanklachten op zich zijn sprekend op dat vlak. Hoewel de vijf in de pers wel spionnen genoemd worden, is de aanklacht op geen enkel moment spionage, men heeft dat ook helemaal niet kunnen bewijzen. In het proces zijn generaals van het Amerikaanse leger komen getuigen dat die vijf helemaal niet over geheime of staatsgevaarlijke informatie beschikten en dat er ook geen enkele aanwijzing was dat ze daarnaar op zoek waren. Maar de aanklacht luidt dan: samenzwering met het doel tot spionage, met andere woorden zij worden ervan aangeklaagd dat ze, met z’n vijven, af en toe samenkwamen en dat daaruit in de toekomst spionage had kunnen voortvloeien. Dus dat op zich is al een politieke aanklacht, men hoeft alleen intenties hard te maken.

Vooral ook wanneer je dan hoort en ziet welke straffen ze daarvoor hebben gekregen!

Dat is dan een volgend punt. De straffen zijn absoluut overtrokken als je het vergelijkt met mensen die echt spionage gedaan hebben. Neem bijvoorbeeld het geval van een Irakees een aantal jaren geleden, in volle oorlog of in volle voorbereiding van de oorlog tegen Saddam Hoessein, die staatsgevaarlijke of geheime informatie heeft verkregen. Die man heeft, als ik me niet vergis, een vijftiental jaar gevangenisstraf gekregen, in een toch heel flagrante vijandige zaak. Er was een oorlog op til met dat land. Wel, Gerardo Hernández, de zogenaamde hoofdaangeklaagde van de vijf, heeft voor zijn intentie tot twee keer levenslang plus vijftien jaar gekregen.

Een ander probleem is het bezoekrecht, gevangenen hebben recht op bezoek! Ook dat wordt met voeten getreden!

De vijf zitten gevangen in vijf verschillende hogeveiligheidsgevangenissen in de uithoeken van de VS, wat het bezoek op zich al bemoeilijkt evenals de opvolging van hun zaak door de verdediging. Maar bovendien hebben zij maar recht op een lijst van tien bezoekers. Nu, tot daaraan toe zou je nog kunnen zeggen, maar twee van hen hebben bijvoorbeeld al de hele tijd dat ze vastzitten, niet het bezoek gekregen van hun vrouw om de simpele reden dat de VS hen geen inreisvisum bezorgt. Hetzelfde gebeurt eigenlijk met de rest van het familiebezoek, in die zin dat bijvoorbeeld Elisabeth, de vrouw van Ramón (ze hebben samen twee meisjes), onlangs weer op bezoek is kunnen gaan, na twee volle jaren. Dus in feite diegenen die wel bezoekrecht hebben van de vijf, die normaal gezien maandelijks recht hebben om dat bezoek te krijgen en te zien, die mogen al heel gelukkig zijn als ze om de één à twee jaar hun naaste familie zien.

Begin juni was er een nieuwe uitspraak in beroep én er was hoop dat deze uitspraak positief zou zijn!

Men hoopt dat altijd, gewoon omdat het zo flagrant is. Aan de andere kant was het niet zo evident, want in de VS zit het overheidssysteem een beetje anders in elkaar, daar is de minister van Justitie procureur-generaal, dus het is de overheid die in zo’n zaak in beroep gaat. Dus de overheid was in beroep gegaan tegen een uitspraak die normaal gezien volgens het gewoonterecht, zal ik maar zeggen, in de VS nooit in vraag gesteld wordt. Het was namelijk een eenduidige beslissing van het rechterscollege. Wel, daartegenover is men toch in beroep gegaan en ze hebben dat beroep gehaald. Dat is dus heel merkwaardig.

Is daarmee de zaak nu afgelopen of zijn er nog mogelijkheden om in beroep te gaan of andere kanalen om toch nog iets te ondernemen?

Tegen die uitspraak die door de overheid gewonnen is, heeft de verdediging opnieuw beroep aangetekend, maar dat is nu definitief afgewezen. Dat betekent dat de schuld van de vijf staande gehouden wordt, dat drie van hen teruggestuurd worden naar Miami voor een herberekening van de straf. We kunnen alleen maar hopen dat dat minder straf zal betekenen, maar als je weet dat het dezelfde rechtbank is die die onmogelijke straffen gegeven heeft, dan moet je realistisch blijven. Voor het geheel van de zaak is er nu eigenlijk maar één mogelijkheid meer, dat is een herziening aanvragen bij het Hoogste Gerechtshof, maar nog eens, we weten allemaal wie er in het Hoogste Gerechtshof zetelt, dus is er langs die weg eigenlijk niet direct reden tot optimisme, laat staan al het feit dat het Hoog Gerechtshof bereid zou zijn om de zaak te herzien.

Wat zijn dan de verwachtingen voor de toekomst, of met andere woorden hoe hebben ze ook gereageerd op die uitspraak?

De vijf zelf houden gewoon vol. Ik denk dat ze die mensen niet meer kapot krijgen, zeker als je weet hoeveel maanden ze al eenzame opsluiting gekend hebben, als je weet onder welk gevangenisregime ze leven, we kennen allemaal dat soort gevangenissen van televisie. In de realiteit gaat het er exact zo aan toe. Er zijn regelmatig opstootjes en moorden binnen die gevangenis. Desondanks blijven ze helemaal stevig rechtop en vastbesloten om door te gaan en om het ook te halen. Ze zijn ervan overtuigd dat het recht aan hun kant staat, dat hun zaak een juiste, rechtvaardige zaak is, dat Cuba het recht heeft om zich te verdedigen tegen aanslagen, dat zij het recht hebben om die proberen te voorkomen, ook al is het dan binnen het land dat zogenaamd de “war on terror”, de oorlog tegen de terreur, voert, maar ondertussen zelf de terreurorganisaties financiert of in elk geval rechthoudt. Dus zij blijven daar heel stevig rechtop bij en vastbesloten om het pleit te winnen. Persoonlijk denk ik dat daar het een politieke zaak is, ze sowieso niet in een rechtbank gewonnen zal worden, maar dat het een kwestie is de publieke opinie te winnen, de publieke opinie hier uiteraard, maar zeker ook in de VS, met het doel dat ooit eens, hopelijk een volgende president, die zaak ter harte neemt en recht laat gebeuren.

Tot zover nog Katrien Demuynck. Wie meer informatie wenst omtrent de zaak van de Cuban Five, kan terecht op de websites www.cubanismo.net of www.uitpers.be.

MUZIEK

VF

Daarmee zijn we aan het eind van HVW. Samenstelling en presentatie waren van VW en FS. De tekst van dit programma kun je bestellen bij de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging, Lange Leemstraat 57, 2018 Antwerpen, tel.: 03 233 70 32. En over enkele dagen vind je de tekst ook op www.h-vv.be. Volgende week zijn we er weer en dan hebben we het over 50 jaar Humanistische Jongeren en over Het Andere Boek. Dit was het wat ons betreft. Nog een goede avond en graag tot volgende week!

Muziek:

10” High Heels – Sakamoto Sakamoto 262975