| Straatkinderen Mumbai |
|
HVW 29.08.2011 - Straatkinderen Mumbai / NCZ Opname: 25.08.2011 Uitzending: 29.08.2011 Samenst.: KVD Muziek: 0'25" Signe E. Clapton E. Clapton 9 45024-2 3'00" Awakening the Soul Pandit Satish Vyas Pandit Satish Vyas WPRCD006 Goedenavond en welkom bij HVW. Of beter: "Salaam", want wij hebben aandacht voor de cursus NCZ en voor de straatkinderen van Mumbai in India. Dat doen we samen met de leerlingen zedenleer van Crea 16 in Antwerpen en hun juf Liselot Van Winckel. Maar ook met de humanitaire organisaties Wereldkids en de Salaam Baalak Trust. In onze recente reiskoffer voor India zaten de groeten, wensen en cadeautjes van de Antwerpse kinderen bedoeld voor de straatkinderen van Mumbai. En die klonken zo: "Hallo, ik ben Maïté en ik wens voor jullie dat jullie lang en gelukkig leven." "Hallo, ik ben Merel en ik hoop dat jullie blij gaan zijn met onze groeten." "Ik ben Marlien en… ik wens jullie nog gelukkige dagen." "Hallo, ik ben Max en ik w… en ik hoop dat jullie nog lang en gelukkig kunnen leven." "Ik ben Jean en ik had hetzelfde als Max, eigenlijk." "Hallo, ik ben Marionne en ik wens jullie veel geluk." "Hello, I'm teacher Liselot and I wish all the children there good luck and I hope they have a nice future." "Ik ben Nemo en ik wens jullie veel lange dagen." "Hallo, ik ben Oscar en ik wens jullie net zo'n mooi leven als wij." Groeten en wensen van de leerlingen zedenleer van Crea 16 voor Indische straatkinderen. Samen met zowat 50 andere officiële scholen in Vlaanderen zetten zij zich in voor de straatkinderen van Mumbai. Dat doen ze samen met Wereldkids en zo steunen ze de werking van de Salaam Baalak Trust. Maar ook… Zo leggen kinderen hier contacten met straatkinderen in India, ze leren over elkaar, vertellen elkaar hoe ze leven en hoe ze ijveren voor hun rechten. Daar helpen we graag aan mee. Dus namen we het verhaal van de Antwerpse kinderen mee naar Mumbai. En brachten dan weer de groeten van de Indische kinderen terug naar hier… Alles begon zo: * * * "Alle kinderen hebben recht op… … de naam en een nationaliteit, bescherming tegen kinderarbeid, spel en ontspanning, hun mening te geven en informatie te verzamelen, om op te groeien bij familie, en veilig en gezond te leven, bijzondere zorg voor gehandicapte kinderen, onderwijs, bescherming tegen mishandeling en geweld, speciale bescherming bij oorlog, veilig water, bescherming voor straatkinderen." * * * "Hallo. Ik ben Merel en ik zit in Crea 16 in 4A. Wij hebben een handje gemaakt voor de arme kinderen in India. Ik heb dat met wasco gemaakt en de achtergronden met potlood. En ik heb daar een bloemetje op getekend dat ook een beetje op een zon lijkt. En dan nog een paar golfjes en een armbandje. En een ring ook…" - Denk je dat de kinderen ginder blij zullen zijn als ze dat krijgen? "Ja, ik denk het wel…" * * * "Hallo, mijn naam is Max. Wij hebben een strip gemaakt over een dag uit ons leven. En ja, dan zie je ons bijvoorbeeld naar school gaan. En je ziet ons ontbijten en slapen in de strip. Ik heb een strip gemaakt over een monstertje. Want ik vond dat wel iets grappiger." - Jij volgt zedenleer. Is dat een leuk vak? "Ja, ik vind dat wel een heel leuk vak. Want je doet heel veel creatieve dingen. En je tekent… Je doet…" - Dit jaar hebben jullie ook geleerd over de kinderen van de straat, straatkinderen, Wereldkids en zo. Waarom hebben jullie dat eigenlijk gedaan? "Wij gaan… Van Wereldkids is er een soort ding in Mumbai. En dan gaan wij allemaal geld daarnaartoe sturen en zo, opdat die kinderen daar op straat beter kunnen leven en verzorging en eten kunnen krijgen." - Nu, die tekeningen die je hebt gemaakt. Samen met die handjes, gaan die allemaal naar Mumbai. We gaan die afgeven aan de kinderen ginder. Hoe denk je dat die zullen reageren daar? "Ik denk dat ze er wel heel gelukkig mee zullen zijn. Dat ze zullen denken van: "Oh, dat is goed getekend!" Want misschien kunnen die ook zo goed tekenen en ik zou het wel leuk vinden als die ook eens een strip of een handje terugsturen. Dan kan ik ook een beetje zien hoe die tekenen." - Denk je dat die op dezelfde manier leven als jij hier? "Nee, helemaal anders. Ik denk dat de kinderen van mijn leeftijd meestal op straat wonen en met hun broertjes en zusjes overleven en eten zoeken. Sommigen eten bijvoorbeeld zelfs uit vuilnisbakken waarin ze hun eten zoeken." * * * "Bij zedenleer leren wij allemaal dingen over Wereldkids en over de opvang van de kinderen. En wat dat… Allee, over dat land ook. Hoe dat heet en zo. En wij leren ook, wij tekenen, wij knutselen ook weleens." - Je hebt gezegd: "Wij leren over India." Wat heb je daar allemaal over geleerd? "Over de mensen die daar wonen. Dat er heel veel kinderen, allee, ook mensen op straat wonen en dat sommige kinderen hun ouders kwijt zijn. Dat is wel erg, vonden wij. En dan hebben wij ook foto's gezien. Foto's van hoe die waren. Welk eten die hadden en zo. En dan moesten wij dat opschrijven. En kleuren… En dan hebben wij ook allemaal dingen gemaakt voor de kinderen in India." - Zou jij weleens graag naar India willen gaan? "Ja, maar ook nee, want, ja, ik vind… Ik kijk... Ik zie niet echt graag hoe sommige mensen leven. Als dat echt een erge situatie is, dan durf ik daar niet echt naar te kijken. Maar ik denk wel dat dat een heel mooi land is. Ik zou wel mee willen gaan…" - Verhalen van kinderen hier voor straatkinderen in India. Aan juf Liselot vroegen we wat meer uitleg over de opzet van het project en hoe het past in de lessen NCZ… "De kinderen zijn enorm enthousiast om van alles te doen, zeker voor het goede doel. Die hebben enorm veel medeleven met die kinderen en die weten of beseffen ook enorm goed, hier in deze school dan toch, dat ze een enorm luxeleven hebben, zeker in vergelijking met de kinderen in Mumbai. Dus als ze daar iets aan kunnen doen... Want er waren zelfs kinderen die zeiden tegen mij: "Ja, juf, is dat niet een beetje raar als wij een dag uit ons leven gaan tekenen, want is dat voor die kinderen niet hard om te zien dat wij elke dag kunnen eten, kunnen spelen, een computer hebben, allee ja, enzovoort?"" - Het is een project voor zedenleer. Op welke manier past het eigenlijk in de lessen zedenleer? "Volledig, hé. Dat past volledig in ons leerplan. Het is natuurlijk… En bij ons, procesdoelen: humaniseren van samenleven met anderen, respect tonen voor anderen, eerbied voor anderen. Dat vind ik eigenlijk ook het belangrijkste in moraal zelf als ik lesgeef: vooral het respect, eerbied en medeleven met de mensen." - Natuurlijk, je moet ze wel aan het werk krijgen ook. Hoe doe je dat eigenlijk? Hoe begin je daaraan? "Nu, dit heb ik sneller in elkaar moeten steken. Dus ik heb ze dan gewoon een informatieve tekst laten lezen en dan hebben we daarover gepraat. Want ze schrokken wel zelf van het aantal straatkinderen in heel India. Dus dat was het dubbele van het aantal inwoners hier in België. Dus die schrokken daar wel heel hard van. En dan heb ik ze zelf laten brainstormen met kinderen van de klas van: "Wat kunnen we doen?" En dan is daar uiteindelijk uit de bus gekomen dat ze heel graag een "high five" wilden geven of met een hand wilden zwaaien. Maar dat dat natuurlijk moeilijk gaat met kinderen aan de andere kant van de wereld. Dus dan hebben ze dat letterlijk op papier getekend. Op die manier willen ze die kinderen groeten." - Zien de kinderen ook wel wat het resultaat is van hetgeen ze doen? "Bij dit project waarmee we nu bezig zijn, nu nog niet, maar ze weten wel dat ze een groet zullen terugkrijgen. En het is dat dat ze enorm interessant vinden… Want ze krijgen dan wel foto's en beelden te zien en ze horen verhalen, maar beeldend werk spreekt meestal veel meer aan." - Dit is eigenlijk één project binnen de cursus zedenleer. Ik neem aan dat er nog andere dingen op stapel staan, dat er nog andere dingen gebeuren in de lessen zedenleer. Wat mogen ouders bijvoorbeeld verwachten van zo'n vak zedenleer? "Dat ze vooral als kritische jongeren worden opgevoed en daarmee natuurlijk ook respect voor de anderen tonen. Dat ze zo autonoom mogelijk worden, want wij leven ondertussen in een maatschappij met enorm veel informatie die op die kinderen afkomt - wat die al weten, dat wist ik zelfs nog niet op hun leeftijd. Dus wij leren hun eigenlijk, of proberen dan toch te leren, dat ze een plaats kunnen geven aan die indruk en dat ze daar een eigen mening over vormen." Liselot Van Winckel over het project Wereldkids van de leerlingen zedenleer. Hun groeten, wensen en cadeautjes voor de straatkinderen in Mumbai namen we graag mee naar India. Zo meteen de reacties van de kinderen daar, maar ook enkele gesprekken met de begeleiders van de Salaam Baalak Trust. "Salaam Baalak" betekent zoveel als "Welkom, kind". En dat bleek ook zo te zijn, want voor we het beseften, zaten we samen met Dorothy Wagle van de Salaam Baalak Trust te midden van de zingende en dansende straatkinderen van Mumbai. En die waren zo mogelijk nog uitbundiger dan de kinderen hier. Zij beginnen elke morgen met een lied. En dan klinkt hun "Salaam" zo: Liedje en boodschappen van de straatkinderen van de Salaam Baalak Trust. De straatkinderen van Mumbai. Met liedjes en groeten voor de kinderen in België. Sommige in het Marathi, andere in het Engels. Want voldoende Engels spreken is nodig voor hun toekomst. Mumbai is een "booming town" met momenteel zowat 16 miljoen inwoners. Daartussen leven meer dan 100.000 kinderen op straat, sommige alleen en achtergelaten, maar sommige ook met hun hele familie. Achter het bekende, riante Taj Mahal Hotel zie je bijvoorbeeld hoe ze 's avonds hun nachtverblijf maken. Met gewoon een plastic zeil om zich te beschermen tegen de moessonregens. Maar soms "wonen" ze ook gewoon onder de blote hemel… De kinderen bedelen of verkopen spulletjes en zorgen zo voor een beetje meer inkomen. Geen sprake van onderwijs, dus, en zo blijft de armoede voortduren… Sommige straatkinderen vinden toch hun weg naar een dagcentrum van de Salaam Baalak Trust. Daar kunnen ze tot hun 18 jaar terecht voor gezond eten, onderdak en opvang. Sommigen gaan ook naar school en hebben vaak goede resultaten. Voor een beperkt aantal meisjes, en nu ook jongens, is er een nachtverblijf. Kwestie van ze 's nachts van de onveilige straten weg te houden, weg van prostitutie, aanranding en drugs. Wij bezochten de centra van Chowpatty Beach en Umerkhadi en lieten er de kinderen aan het woord. Dat kon u zonet al horen, maar we praatten er ook met enkele begeleidsters. Rinsa Perapadan werkt in Umerkhadi. Overdag kunnen daar zowat 150 kinderen terecht. Er is ook een nachtverblijf voor de meisjes. Wanneer de kinderen 's avonds weg zijn en het wat rustiger is, vraag ik aan haar wat "naar huis gaan" voor hen betekent en waarom het nachtverblijf voor de meisjes zo belangrijk is. * * * - Now it's more calm here in the centre, yes, because the kids are gone. Some of them went home. You told me they went "home". What's the meaning of "home" for them? "The children here all, they still live on the street, and they live in small huts with their parents. So they stay at the centre until 4 in the evening. They can play, do activities, they study and then they have some snacks in the evening and go back home to their parents. And they live with their parents. Then, we have girls in the night shelter. Night shelter…" - Yes, exactly. Girls are staying here, I suppose, yes? Why is that exactly? "Because these children, either they do not have parents, they are orphans, or they have single parents or parents have abandoned them. But so, there is nobody to take care of them. Therefore these children live with us at the shelter. This is an open shelter where the children can live, the girls who are between the age of 6 and 18 years. They live here. They go to school. We conduct various activities, like there is dance activities, we have judo, happening here, so they participate in that. And once these girls turn 18, we either rehabilitate them to another centre, or we rehabilitate them back home, if somebody in the family is willing to keep them and take care of them. And we do really a follow-up of how the child is doing, whether the child needs anything. Although we send them to another centre, or maybe home, we still hold the responsibility." - How do they consider this place here where they are staying overnight? Is it like a home to them? "Yes, it is of course like a home to them. They are all like family. We have two staff members and we have allocated time accordingly. So we stay with them. And we share … I mean in the evening, in the night they spend the night with them. There will be two staff members there at the night. They take care of the children. These children come to this as home. So when they're 18 and they spent like 10 years here at the centre, then they feel really bad when they have to leave. Because this is like they are leaving home. This is where they've grown. They have got the sense of production, of importance, the love, the care. It's all here." Rinsa Perapadan van het Umerkhadicentrum. In Chowpatty kunnen dan weer een goede 100 kinderen terecht. Het dagverblijf ligt er wat weggedrukt naast een drukke spoorweg, in het toeristische gedeelte van Mumbai. Veel straatkinderen verdienen daar ook wat geld bij, onder meer door de toeristen aan te klampen. Daarom wou de stad Mumbai het schooltje weg, want te beschamend. Een cynisch standpunt, maar het proces dat volgde werd wel gewonnen door de Salaam Baalak Trust. Het centrum kon blijven. Agnes Fernandes vertelt onder de moessonregens alvast wat de straatkinderen van Chowpatty er leren. "The purpose of teaching the children of the street is to bring them to a level where they can integrate into the main society and have a better life for themselves and their parents. And we believe that education is the only thing that would bring them to that level." - English is very important to teach them. That's the first thing you do with them, to teach them English. Yes? Why is that so important? "English is important, because in India especially you go for a job, and that's one language that is required to get into any level of a profession. Okay? And that's why we think it's important. Moreover our children are hockers on the beach and they encounter, they meet a lot of foreigners. So, it also helps them to use that skill, so they can sell, and you know, have more from the foreigners who come to visit Chowpatty." - That's one part of the job you're doing. "Besides education we ensure that each and every child of ours goes to school. There are some children who go to a private school, some children who go to the government schools. There are about 15 kids who go to an English medium school. And almost all of them do quite well. Besides education we teach them football, hockey for the girls, judo for girls and boys, all the girls and boys… We have a dance class for the children. These are all kind of teamwork, this is all kind of extra curriculum activities that they do, so they know they live together peacefully, to manage their anger, to manage to live with each other. And also we teach them life skills over here… Because most of the children over here are very aggressive. The only way they know to deal with their day-to-day life is being aggressive, but to beat each other out. So, we teach them how they can do it without being aggressive by understanding, empathizing. These are some of the life skills that we teach them." Agnes Fernandes van de Salaam Baalak Trust in Chowpatty. De eerste vestiging van de Salaam Baalak Trust in Mumbai kwam er in 1989. Daar is de film "Salaam Bombay!" van Mira Nair uit 1988 niet vreemd aan. "Salaam Bombay!" werd gefilmd mét straatkinderen en toont het dagelijkse leven van de "children of the street" van Mumbai. De film kreeg verschillende prijzen en, zegt Dorothy Wagle, inspireerde de werking van de Salaam Baalak Trust. Dorothy Wagle is Britse, maar getrouwd met een Indiër en zij benadrukt onder meer het belang van het contact tussen de kinderen in Mumbai en kinderen wereldwijd. "There are two things to keep in mind. One is that our children are learning about other parts of the world when they're in school, but don't have any real way of knowing what it's really like. So by having information of children from another country it brings some of their learning, you know, to a point that makes it a little bit more real. Also in order for these children who live in a very close network on the street, having a chance to learn about other cultures, to see that basically children are all doing the same thing: they're learning. They learn English, they're learning things in the school, and they have parents, again, helps them to feel that they have a right to be part of the world. And not just have to stay in the group on the street." - "Being part of the world": how do you manage to get children, and I'm talking about the future, children of a country like Belgium, all over the world, Europe etc., nearer to children, like here, children of the street, Bombay children? "Well, there is now with the internet, with people coming and going, schools offering opportunities for volunteering in other countries and coming to Salaam Baalak, and volunteering for them. All of these things, again, bridge that gap between a life in a village in Belgium and a life on the street in Bombay. And as the more that we can come together, the more we realize that we are all basically the same and we all basically want the same things." Dorothy Wagle over het belang van het contact tussen de straatkinderen van Mumbai en alle kinderen wereldwijd. Die boodschap brengen we dan ook mee terug naar de kinderen van Crea 16. Mét de cadeautjes van de straatkinderen uit Mumbai. Maar er blijft heel wat werk aan de winkel. Ook in de lessen NCZ. Daarover tot slot inspecteur zedenleer Luc Meys. Met meteen de vraag naar het belang van een project als Wereldkids en de straatkinderen van Mumbai. "De belangrijkste doelstelling van het project is natuurlijk om meer mogelijkheden te geven aan kinderen die, door de plaats waar zij geboren zijn, niet over mogelijkheden beschikken om aan hun leven enige zinvolle betekenis te geven dan trachten te overleven, opdat zij toch van hun leven iets kunnen maken. Dan is bijvoorbeeld heel belangrijk: onderwijs." - Nu, bij het bezoek aan het centrum zelf, of de verschillende centra - er zijn er verschillende ook in New Dehli, niet alleen in Mumbai. Maar wij hebben dus in Mumbai een aantal van die schooltjes, dagverblijven enzovoort, bezocht waar dus met de kinderen wordt gewerkt. Dan viel vooral het enthousiasme op van die kinderen zelf. De betrokkenheid van de kinderen én van de mensen die ermee bezig zijn, uiteraard. Toch wel eens eventjes ook proberen uit te leggen wat eigenlijk de affiniteit is met Belgische kinderen via die cursus NCZ, via de cursus zedenleer dan? "Enerzijds is het een letterlijk, een praktijkvoorbeeld uit het leven gegrepen waarbij onze leerlingen kunnen vaststellen dat niet alle kinderen het hebben zoals zij het hier hebben in België en in Vlaanderen. Dat is één. Twee, dat de plaats waar je geboren bent, ontzettend belangrijk is. En vooral: je kunt er niets aan doen, je wordt in Mumbai of in Brussel of waar dan ook geboren en je moet daarmee voort. Dus kinderen worden eigenlijk omzoomd door een waarde als empathie, zij proberen zich in de plaats te stellen van die kinderen zelf. Het is enerzijds heel belangrijk dat de leerkrachten daarrond werken. Anderzijds is er een bijzonder belangrijke waarde zoals solidariteit, wereldsolidariteit… Want of het nu willen of niet, de wereld is één. Er is maar één wereld. En wij bevolken die met zijn allen. Anderzijds, en dat is ook weer eens zeer concreet, zijn er af en toe acties die gebeuren op de scholen of door sympathisanten van Wereldkids. De belangrijkste vaststelling is: wat een school ook doet, hoe klein of hoe groot die bijdrage ook is, die gaat rechtstreeks naar die kinderen en die heeft ook een rechtstreekse impact voor die kinderen." Zo, het voorlopige einde van ons verhaal. Daarmee weet u ook wat de bedoeling is van het project en hoe het raakt aan de cursus NCZ. Meer info vindt u op de website van Wereldkids: <www.wereldkidsonline.be>. En, belangrijk ook, met het oog op het nieuwe schooljaar, in de eerste lesweek kunt u op school aangeven welk levensbeschouwelijk vak uw kind zal volgen. Zedenleer is dan zeker een goede keuze. Met vragen daarover kunt u trouwens ook terecht op onze redactie. Telefonisch op 03-233.70.32. En via de website van de HVV op <www.h-vv.be>. Doorklikken als u alles nog eens wilt beluisteren. Volgende week zijn wij er weer. We hebben het dan met Jeroen De Keyzer over burgerjournalistiek. En FS praat met Stine Jensen over "echte vrienden". Volgende week maandag weer op het gewone uur, meteen na de nieuwsflash van 20.00 uur op Radio 1. Maak er nog een mooie avond van en graag tot dan. Dáág. |
